Analizler

1950’den bu yana kendi gözlemlerimizden
Ön sonuçlar. Bu sayfadaki analizler yalnızca fikir vermek içindir: henüz denetlenmemiş ön veriler üzerinde otomatik betiklerle yapılmıştır. 1950–2007 değerleri gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunmuştur. Veriler gözden geçirilip veri tabanı güncellendikçe sonuçlar değişebilir. Bilimsel bir çalışmada kaynak olarak kullanmadan önce ve her türlü soru için lütfen bizimle iletişime geçiniz: gozlemevi@istanbul.edu.tr

Güneş çevrimlerinin karşılaştırılması 13 aylık düzgünleştirilmiş R, her çevrim kendi minimumundan başlatılarak

Kalın turuncu çizgi içinde bulunduğumuz 25. çevrim, mor çizgi 24. çevrimdir; daha eski çevrimler gri tonlarındadır. Kesikli çizgi: bizim verimizde minimum belirlenemediği için SILSO minimumuna hizalanan çevrim (2008–2009’daki gözlem boşluğu).

Çevrim Minimum
İÜ · SILSO
Maksimum
İÜ · SILSO
Maks. düzgünleştirilmiş
R (İÜ) · SN (SILSO)
Uzunluk (ay)
İÜ · SILSO
19 Nisan 1954 · Nisan 1954 Mart 1958 · Mart 1958 235,2 · 285,0 122 · 126
20 Haziran 1964 · Ekim 1964 Haziran 1970 · Kasım 1968 148,6 · 156,6 144 · 137
21 Haziran 1976 · Mart 1976 Aralık 1979 · Aralık 1979 191,3 · 232,9 116 · 126
22 Şubat 1986 · Eylül 1986 Haziran 1989 · Kasım 1989 209,1 · 212,5 122 · 119
23 Nisan 1996 · Ağustos 1996 Ağustos 2000 · Kasım 2001 163,0 · 180,3 – · 148
24 belirlenemedi · Aralık 2008 Nisan 2014 · Nisan 2014 144,3 · 116,4 – · 132
25 (sürüyor) Aralık 2019 · Aralık 2019 Ekim 2024 · Ekim 2024 151,2 · 160,9 – · –

Minimum ve maksimum, 13 aylık düzgünleştirilmiş değerlerin en düşüğü ve en yükseğidir (SIDC ağırlıkları; en fazla iki eksik ay köprülenir). Tek bir istasyonun tarihleri resmî SILSO tarihlerinden birkaç ay farklı olabilir; özellikle iki tepeli çevrimlerde (20. çevrim). R bizim rölatif sayımız, SN uluslararası leke sayısıdır (2.0 sürümü); ikisinin oranı k faktörüdür. 2008 öncesinde değerlerimiz gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunmuştur.

Nasıl hesaplandı?
  1. Aylık ortalama: her ay için o ayın gözlem günlerindeki rölatif sayıların (R = 10g + f) ortalaması. Elle girilmiş gözlemi olmayan aylarda çizelgelerden okunan R kullanılır.
  2. Düzgünleştirme: 13 aylık kayan ortalama, SIDC ağırlıklarıyla (uçtaki iki ay yarım, aradaki 11 ay tam ağırlık). Gözlem yapılamayan aylar için 13 aydan en az 11’i varsa ağırlıklar mevcut aylara göre yeniden ölçeklenir; daha az ayda değer üretilmez.
  3. Minimum: SILSO’nun resmî minimumunun ±18 ay çevresindeki en düşük düzgünleştirilmiş değer. Bunun için minimumun ±12 ayındaki 25 aydan en az 20’sinde değer bulunmalıdır; yoksa minimum “belirlenemedi” olarak bırakılır (2008–2009).
  4. Maksimum: minimumdan bir sonraki minimuma kadarki en yüksek düzgünleştirilmiş değer. Uzunluk: iki minimum arasındaki ay sayısı.
  5. Grafik: her çevrimin eğrisi kendi minimumundan (0. ay) başlatılır, böylece çevrimlerin yükseliş hızı ve tepe yüksekliği doğrudan karşılaştırılabilir. Minimum bizim verimizde belirlenemediyse SILSO minimumu kullanılır (kesikli çizgi).

Kelebek diyagramı Leke gruplarının heliografik enlemi, 1954’ten bugüne

Her hücre üç ay genişliğinde ve 2° enlem yüksekliğindedir; rengi o enlem kuşağında gözlem günü başına ortalama grup sayısıdır (birçok gün görülen bir grup her gün ayrıca sayılır). Her çevrim kuzey ve güneyde yaklaşık 30° enlemde başlar; çevrim ilerledikçe gruplar ekvatora giderek daha yakın çıkar (Spörer yasası). Böylece her çevrim bir çift “kanat” çizer. Noktalı çizgiler: çevrim minimumları (SILSO). Gri: kullanılabilir veri yok — 2008–2009 gözlem boşluğu, çizelgelerde çoğunlukla konum verilmeyen 1950–1955 ve kullanılabilir günü çok az olan birkaç tekil çeyrek. 2007 öncesinde enlemler gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunmuştur.

Nasıl hesaplandı?
  1. Veri: her gözlem günü için tek bir kayıt kullanılır. 2007’den beri elle girilmiş gözlem (aynı gün birden çok varsa ilk girilen), daha öncesi için 1950–2007 gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunan ve kullanılabilir olarak işaretlenen çizelge. Okunamayan çizelgeler hiç kullanılmaz.
  2. Enlem: her grubun heliografik enlemi B, gözlemcinin çizim üzerinde ölçtüğü değerdir. B = 0,00 “ölçülmemiş” sayılır. Gruplarının en az yarısının enlemi olmayan günler dışarıda bırakılır; lekesiz günler (grup yok) sayılır.
  3. Kutular: zaman 3 aylık çeyreklere, enlem −50° ile +50° arasında 2°’lik kuşaklara bölünür. Her grup, görüldüğü her gün için kendi kutusuna bir ekler.
  4. Renk: kutudaki sayı, o çeyrekte sayılan gün sayısına bölünür: “bu enlem kuşağında bir gözlem gününde ortalama kaç grup vardı?”. Böylece bulutlu ya da az gözlem yapılan dönemler daha soluk görünmez.
  5. Gri: 5’ten az sayılan günü olan ya da gözlem günlerinin %30’undan fazlası enlemsiz olduğu için dışarıda kalan çeyrekler.

Spörer yasası: grupların ekvatora göçü Grupların ortalama |enlemi|, her çevrim kendi minimumundan başlatılarak

Kelebek diyagramındaki göçün her çevrim için ayrı bir çizgiyle gösterimi: bir çevrimin ilk grupları yaklaşık 25°’de, son grupları 5–8°’de çıkar. Minimumdan bu yana geçen yıla göre çizildiğinde, çevrim güçlü (19) ya da zayıf (24) olsun, eğriler birbirine çok yakın düşer. Renkler yukarıdaki çevrim karşılaştırmasındaki gibidir (25 turuncu, 24 mor, eski çevrimler gri).

Nasıl hesaplandı?
  1. Veri: her gözlem günü için tek bir kayıt kullanılır. 2007’den beri elle girilmiş gözlem (aynı gün birden çok varsa ilk girilen), daha öncesi için 1950–2007 gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunan ve kullanılabilir olarak işaretlenen çizelge. Okunamayan çizelgeler hiç kullanılmaz.
  2. Çevrime atama: minimum çevresinde diskte iki çevrimin grupları birlikte bulunur: eski çevrimin grupları ekvatora yakın, yeni çevrimin grupları yüksek enlemdedir. Bu yüzden bir minimumun ±24 ayı içinde |B| ≥ 15° olan grup yeni çevrime, daha düşük enlemdeki grup eski çevrime atanır. Bu aralığın dışında grup, tarihinin düştüğü çevrime (SILSO minimumlarına göre) aittir. Her eğri bir sonraki minimumdan 6 ay sonra kesilir.
  3. Ortalama: her çevrim için minimumdan bu yana geçen her çeyrekte, grupların |B| değerlerinin ortalaması (her grup görüldüğü her gün için bir kez). 20’den az grup-günü olan çeyrekler gösterilmez.
  4. Sınırlama: 15° sınırı basit bir kuraldır; minimum çevresinde düşük enlemde doğan birkaç yeni çevrim grubu eski çevrime yazılabilir. Eğrilerin başı ve sonu bu yüzden en belirsiz kısımdır.

Aktif boylamlar Gruplar Güneş’in her yanında eşit sıklıkta mı çıkıyor?

Güneş yaklaşık 27 günde bir döner. Yüzeyine sabitlenmiş bir boylam ağı (Carrington sistemi) kullanırsak, leke gruplarının Güneş’in bazı yanlarını tercih edip etmediğini sorabiliriz. Gruplar rastgele çıksaydı her 30°’lik dilime etkinliğin yaklaşık 1/12’si (%8,3) düşerdi. Güneş fizikçileri uzun süredir “aktif boylamlar”dan söz eder: yeni grupların aylarca, hatta yıllarca çıkmayı sürdürdüğü bölgeler.

Her çubuk Carrington boylamının 30°’lik bir dilimidir (Güneş’in çevresinin on ikide biri). Yüksekliği ve üzerindeki sayı, gruplar eşit dağılsaydı beklenene göre orada ne kadar fazla (+) ya da az (−) grup çıktığını gösterir: +%25, ortalamadan dörtte bir fazla demektir. Gri bant yalnızca rastlantının vereceği aralıktır (%95). Koyu çubuklar bandın üstüne çıkar (Güneş’in tercih edilen bir yanı), gri çubuklar altına iner (kaçınılan bir yanı); açık çubuklar rastlantı sınırları içindedir. Her panelde 12 çubuk olduğundan, bandın hemen dışındaki tek bir çubuk yine de rastlantı olabilir.

ÇevrimYarıküre Daha çok grup (tercih edilen boylamlar) Daha az grup
20 kuzey 90–120° (+18%), 240–270° (+32%) 120–150° (−20%)
güney – 210–240° (−24%)
21 kuzey 120–150° (+24%) –
güney 270–300° (+18%) 210–240° (−32%)
22 kuzey 0–30° (+24%), 330–360° (+27%) 60–90° (−45%), 180–210° (−21%)
güney 330–360° (+30%) 210–240° (−32%), 270–300° (−32%)
23 kuzey 60–90° (+35%) 120–150° (−26%), 270–300° (−22%)
güney 120–150° (+28%) 330–360° (−25%)
24 kuzey 60–90° (+23%) –
güney 90–120° (+31%), 180–210° (+32%), 210–240° (+35%), 240–270° (+22%) 30–60° (−33%), 270–300° (−36%), 300–330° (−28%), 330–360° (−30%)
25 kuzey 30–60° (+24%), 150–180° (+29%) 120–150° (−26%), 270–300° (−25%)
güney 180–210° (+32%) 30–60° (−25%)

Tabloda yalnızca rastlantı bandının dışına çıkan dilimler yazılıdır. Tercih edilen boylamlar çevrimden çevrime değişir; bu, aktif boylamların uzun ömürlü ama kalıcı olmadığı görüşüyle uyumludur.

Ayrıntılı görünüm: dönüş dönüş harita

Üst panel: kuzey yarıküre, alt panel: güney. Her sütun bir Güneş dönüşü, her satır Carrington boylamının 15°’lik bir dilimidir; koyu renk daha çok grup demektir. Bir grup görünen diskte yaklaşık iki hafta kalır, bu yüzden kısa bir renk lekesi olarak görünür. Aktif boylam, bu lekelerin aynı satırda art arda birkaç sütun boyunca tekrarlanmasıyla (yatay ya da hafifçe eğik izler) kendini gösterir. Düğmeler tek bir çevrimi ya da tüm seriyi gösterir.

Nasıl hesaplandı?
  1. Veri: her gözlem günü için tek bir kayıt kullanılır. 2007’den beri elle girilmiş gözlem (aynı gün birden çok varsa ilk girilen), daha öncesi için 1950–2007 gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunan ve kullanılabilir olarak işaretlenen çizelge. Okunamayan çizelgeler hiç kullanılmaz.
  2. Boylam: gözlemcinin her grup için çizelgeye yazdığı Carrington boylamı L. Bu, Güneş’le birlikte dönen ve 27,2753 günde bir tur atan sabit bir koordinat sistemidir; böylece aynı yerde tekrar tekrar çıkan gruplar her dönüşte aynı boylamda görünür. 1965 öncesinde çizelgelerde L yoktur.
  3. Kutular: zaman Carrington dönüşlerine (her biri 27,3 gün), boylam 15°’lik dilimlere bölünür, kuzey ve güney yarıküre ayrı çizilir. Her grup, görüldüğü her gün için kendi kutusuna bir ekler ve sayı o dönüşte sayılan gün sayısına bölünür (gözlem günü başına grup).
  4. Boş (gri) dönüşler: 5’ten az sayılan günü olan ya da günlerinin %30’undan fazlasında grupların boylamı eksik olan dönüşler.
  5. Özet grafik: her çevrim (SILSO minimumları arası) ve yarıküre için boylamı olan grup-günlerin her 30°’lik dilime düşen payı, eşit dağılıma (1/12 = %8,33) göre fark olarak gösterilir: (pay / %8,33 − 1) × 100. Gri bant rastgele (binom) bir dağılımın ±2σ aralığıdır (%8,33’ün yüzdesi olarak). Bir grup yaklaşık 5 gözlem gününde sayıldığından bant, grup-gün sayısının 5’e bölünmesiyle (ayrı grup sayısının, 1996’dan beri NOAA eşleştirmesinden elde edilen bir tahmini) hesaplanır. Bandın üstündeki çubuklar koyu, altındakiler gri çizilir; tablo bu dilimleri listeler.
  6. Sınırlama: Güneş diferansiyel döner (ekvator kutuplardan hızlı); bu yüzden gerçek bir aktif boylam Carrington sisteminde zamanla yavaşça kayar ve yatay değil eğik bir iz bırakır. Ayrıca bir grup, diskin görünen yüzünde olduğu yaklaşık iki hafta boyunca aynı kutuya defalarca eklenir. Bu grafik ham bir görünümdür; aktif boylamların istatistiksel olarak sınanması bu sayfanın kapsamı dışındadır.

Kuzey–güney asimetrisi Yıllık (K − G) / (K + G), grup-gün sayılarından

Çevrim Kuzey
grup-gün
Güney
grup-gün
Kuzeyin payı Baskın yarıküre
19 (1954–1964) 7.725 5.477 58,5% kuzey
20 (1964–1976) 6.953 5.850 54,3% kuzey
21 (1976–1986) 6.454 6.892 48,4% dengeli
22 (1986–1996) 5.082 5.938 46,1% güney
23 (1996–2008) 4.682 5.370 46,6% güney
24 (2008–2019) 6.095 5.687 51,7% dengeli
25 (2019–sürüyor) 4.529 4.833 48,4% dengeli

Sıfırın üstü: kuzey yarıkürede daha çok grup; altı: güneyde daha çok. Güneş’in iki yarıküresi aynı adımla ilerlemez: genellikle biri öndedir ve öncülük çevrim içinde el değiştirebilir. Soluk çubuklar: 300’den az grup-günü olan yıllar (çoğunlukla minimum çevresi); bu yıllarda birkaç grup işareti belirler. 19. çevrim konumlarımızda 1956’da başlar (yukarıya bakın). 2007 öncesindeki değerler gözlem çizelgelerinden okunan enlemlere dayanır.

Nasıl hesaplandı?
  1. Veri: her gözlem günü için tek bir kayıt kullanılır. 2007’den beri elle girilmiş gözlem (aynı gün birden çok varsa ilk girilen), daha öncesi için 1950–2007 gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunan ve kullanılabilir olarak işaretlenen çizelge. Okunamayan çizelgeler hiç kullanılmaz.
  2. Sayım: enlemi olan her grup, görüldüğü her gün için B > 0 ise kuzeye (K), B < 0 ise güneye (G) bir ekler. Kelebek diyagramıyla aynı günler kullanılır.
  3. Asimetri: her yıl için A = (K − G) / (K + G). A = +1 bütün grupların kuzeyde, −1 güneyde olduğu, 0 dengeli olduğu anlamına gelir. 30’dan az grup-günü olan yıllar gösterilmez.
  4. Tablo: aynı sayımlar SILSO minimumları arasındaki çevrimler için toplanır. Kuzeyin payı %48–52 arasındaysa “dengeli” yazılır.
  5. Neden grup-gün? Uzun yaşayan büyük gruplar her gün yeniden sayıldığı için ağırlıkları daha fazladır; bu, leke alanıyla hesaplanan asimetriye yakın bir ölçüdür. Grup sayısı yerine leke alanı kullanan çalışmalarda değerler biraz farklı çıkabilir.

Grup sınıflarının dağılımı Yıllık pay, Zürih ve McIntosh sınıfları dört ortak kümede

Parlamaların çoğunu üreten büyük iki kutuplu gruplar (koyu mavi) maksimum çevresinde grupların %10–18’ini oluşturur ve minimumda neredeyse kaybolur. Dikey çizgi, gözlemcilerin Zürih sınıflamasından McIntosh sınıflamasına geçtiği Ocak 1980’i gösterir. Soluk çubuklar: 300’den az sınıflanmış grup-günü olan yıllar. 2007 öncesinde sınıflar gözlem çizelgelerinden okunmuştur.

Nasıl hesaplandı?
  1. Veri: her gözlem günü için tek bir kayıt kullanılır. 2007’den beri elle girilmiş gözlem (aynı gün birden çok varsa ilk girilen), daha öncesi için 1950–2007 gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunan ve kullanılabilir olarak işaretlenen çizelge. Okunamayan çizelgeler hiç kullanılmaz.
  2. İki sınıflama: çizelgeler 1979’un sonuna kadar Zürih sınıflamasıyla (A–H ve J), 1980 Ocak’tan itibaren McIntosh sınıflamasıyla (A–F, H ve iki ek harf) doldurulmuştur. Yalnızca ilk harf (Zürih/McIntosh ana sınıfı) kullanılır ve harfler iki sistemde aynı anlama gelen dört kümeye toplanır: A, B yarıgölgesiz; H, J yarıgölgeli tek kutuplu; C, D yarıgölgeli, 10°’den kısa iki kutuplu; E, F, G 10°’den uzun büyük iki kutuplu grup.
  3. Pay: her yıl için her kümenin grup-gün sayısı, sınıflanmış toplam grup-güne bölünür. “?” ya da başka harflerle yazılmış gruplar (yılda %2–10) dışarıda kalır. 100’den az sınıflanmış grup-günü olan yıllar gösterilmez; 300’den azı soluk çizilir.
  4. Okuma: büyük grupların payı maksimumda artar. Bunun dışında kalan, çevrime bağlı olmayan sıçramalar (örneğin 2000–2007 arasında yarıgölgesiz grupların neredeyse kaybolması) Güneş’ten değil, o yılların gözlemcilerinin sınıflama alışkanlığından ya da çizelgelerin okunmasından kaynaklanır.

Parlamalar ve leke gruplarımız 1996’dan beri NOAA bölgeleri ve GOES X-ışın parlamaları ile eşleştirilmiş gruplar

Grup-günlerimizden 26.214 tanesi bir NOAA bölgesiyle eşleşti. Grafik, her sınıftaki bir grubun gözlediğimiz gün ne sıklıkla parlama ürettiğini gösterir.

Sol: McIntosh sınıfımızın ilk harfine göre (A/B: yarıgölgesiz … F: en büyük iki kutuplu gruplar, H: yarıgölgeli tek leke). Sağ: M ya da X parlamalı gün payı en yüksek tam (üç harfli) sınıflar. En büyük lekesi geniş ve asimetrik yarıgölgeli (“k”) ve lekeleri sıkışık (“c”) büyük gruplar (FKC, EKC, DKC gibi) küçük gruplardan çok daha sık parlama üretir; bu, McIntosh’un (1990) klasik sonucudur, burada kendi sınıflamalarımızla. Eşleşen grup-günlerinde ilk sınıf harfimiz NOAA’nınkiyle %47,0 oranında aynıdır (üç harfin tümü: %16,2).

Gözlediğimiz en etkin bölgeler

NOAAXMCEn büyük Gözlem günümüzGözlediğimiz dönem
13664115235 X8.77 03.05.2024 – 13.05.2024
10808102047 X17.08 08.09.2005 – 19.09.2005
1436656676 X8.11 06.02.2026
1219263274 X3.112 17.10.2014 – 29.10.2014
1048671916 X17.49 24.10.2003 – 04.11.2003
1369762886 X2.810 30.05.2024 – 09.06.2024
1366353540 X4.55 03.05.2024 – 07.05.2024
1064961046 X3.611 13.07.2004 – 23.07.2004
1384242719 X9.011 28.09.2024 – 09.10.2024
1072051766 X7.15 11.01.2005 – 21.01.2005
1267342654 X9.311 29.08.2017 – 09.09.2017
14274514132 X5.110 03.11.2025 – 15.11.2025
1037532949 X1.714 01.06.2003 – 14.06.2003
94155616 X14.47 03.04.2001 – 11.04.2001
939332428 X20.02 24.03.2001 – 03.04.2001

Parlama sayıları bölgenin tüm ömrü içindir (NOAA olay listeleri). Numaraya tıklayarak bölgenin gün gün öyküsünü, tarihe tıklayarak o günkü çizimimizi görebilirsiniz. Gözlediğimiz tüm bölgeler →

Nasıl hesaplandı?
  1. NOAA verisi: ABD Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi’nin Uzay Havası Tahmin Merkezi (NOAA/SWPC) arşivinden her gün için “Solar Region Summary” (numaralı bölgeler: enlem, Carrington boylamı, McIntosh sınıfı) ve düzenlenmiş olay listeleri (GOES uydularının X-ışın parlamaları, sınıfı ve kaynak bölgesi). Arşiv 1996’da başlar; her gün otomatik olarak güncellenir.
  2. Eşleştirme: 1996’dan beri enlemi ve Carrington boylamı olan her grubumuz, gözlem günü ve ertesi günün 00 UT’sinde geçerli NOAA bölge konumlarıyla karşılaştırılır. Uzaklık küre üzerindeki açıdır. Bir gözlemde en yakın çiftler önce alınır; her grup ve her bölge yalnızca bir kez kullanılır ve uzaklık en fazla 6° olmalıdır. Eşleşmeyen gruplar (çoğunlukla NOAA’nın numara vermediği küçük, kısa ömürlü gruplar ya da gözlemcinin farklı böldüğü gruplar) dışarıda kalır.
  3. Parlama: bir grup-gün, NOAA bölgesi aynı UT gününde en az bir parlama ürettiyse “parlamalı” sayılır (çizelgelerde gözlem saati yoktur, bu yüzden “sonraki 24 saat” yerine aynı UT günü kullanılır). Yalnızca kaynak bölgesi belirtilmiş C, M ve X sınıfı parlamalar sayılır.
  4. Sınıf: grubun kendi gözlemcimizin verdiği McIntosh sınıfı (2007’den beri elle girilmiş, 1996–2007 çizelgelerden okunan). Harf grafiğinde en az 30, tam sınıf grafiğinde en az 150 grup-günü olan sınıflar gösterilir.
  5. Sınırlamalar: GOES parlama sınıfları yayımlandıkları biçimdedir (2020 öncesi değerler sonradan yapılan yeniden ölçeklemeyle düzeltilmemiştir). NOAA bazı parlamalara bölge numarası vermez; bu parlamalar hiçbir gruba yazılmaz. Eşleştirme otomatiktir ve tek tek denetlenmemiştir.

Bölgeler, büyük parlamalar ve proton olayları 1996’dan beri, her bölge bir kez sayılarak

Çizimlerimizdeki NOAA bölgeleri
5.475
NOAA’nın 6.620 bölgesinin %83
Bu bölgelerin M ve X parlamaları
3.779
bölge numarası verilen tüm M/X parlamalarının %94
Proton olaylarının kaynağı
149 / 175
kaynağını çizdiğimiz olaylar
H-α gözlemimiz sırasında
69
M/X parlaması — listeye bak

Hangi bölgeler büyük parlama üretir?

Her bölge bir kez sayılır: NOAA’nın bildirdiği en büyük alanına göre gruplanır ve en az bir gün “delta” manyetik yapısı (zıt kutuplu lekeler aynı yarıgölgede) gösterip göstermediğine göre ikiye ayrılır. Çubuk: bu bölgelerin yüzde kaçı ömrü boyunca en az bir M ya da X parlaması üretti. Büyük ve delta yapılı bölgelerin neredeyse hepsi büyük parlama üretirken küçük, basit bölgelerin çok azı üretir. Üzerine gelince bölge sayısı görünür; 10’dan az bölgeli gruplar gösterilmez.

Yıllara göre büyük parlamalar ve proton olayları

Sütunlar: yılın M ve X sınıfı parlama sayısı (GOES, NOAA listeleri). Elmaslar: proton olayı sayısı (sağ eksen). Sayılar Güneş çevrimini izler; 2024, 1996’dan beri en çok M parlaması olan yıldır.

Kayıtlarımız NOAA ile ne kadar uyumlu?

Her yıl için: gruplarımızın yüzde kaçı bir NOAA bölgesiyle eşleşti, eşleşenlerde McIntosh sınıfının ilk harfi yüzde kaç aynı (sol eksen) ve konum farkının ortalaması (sağ eksen, derece). Konumlarımız NOAA’dan ortalama 1–2° farklıdır; NOAA konumları tam derece verdiği için bu farkın bir kısmı yuvarlamadandır. 1996–2007 değerleri gözlem çizelgelerinden okunmuştur. Eşleşmeyen grupların çoğu NOAA’nın numara vermediği küçük gruplardır.

Aktif bölgeler: gözlediğimiz her bölgenin öyküsü →

Nasıl hesaplandı?
  1. Bölgeler: 1996’dan beri NOAA bölge özetinde (Solar Region Summary) yer alan her bölge, bir kez sayılarak. “Çizimlerimizde”: en az bir grubumuz bu bölgeyle eşleşti (aynı gün, enlem ve Carrington boylamında en fazla 6°).
  2. Büyük parlamalar: NOAA’nın düzenlenmiş olay listelerinde kaynak bölgesi belirtilmiş M ve X sınıfı GOES X-ışın parlamaları. Alan: NOAA’nın bölge için herhangi bir gün bildirdiği en büyük alan. Delta: NOAA’nın manyetik türü en az bir gün “Delta” içeriyordu.
  3. Proton olayları: NOAA/NCEI’nin kaynak bölgeli proton olayları listesi (>10 MeV akısı 10 pfu’nun üstünde). “H-α gözlemimiz sırasında”: başlangıç–bitiş zamanı kromosfer FITS oturumlarımızdan ya da Coronado dizilerimizden biriyle çakışan M/X parlaması (±10 dakika, kamera saati).
  4. Uyum: yönetim sayfasındaki karşılaştırmanın yıllık toplamı: NOAA ile eşleşen gruplarımızın payı, eşleşenlerin ortalama |ΔB| ve |ΔL| değeri ve McIntosh sınıfının ilk harfinin uyumu (McIntosh sınıfı olan gruplar; “_” ile “x” aynı sayılır).

Grup başına leke sayısı (f/g) Aylık ve yıllık f/g, 13 aylık düzgünleştirilmiş

f/g = ayın (ya da yılın) gözlem günlerinde Σf / Σg. Güneş çevrimiyle birlikte artar ve azalır (maksimumda büyük, karmaşık gruplar), ancak çevrimden bağımsız yavaş bir kayma, lekelerin sayılma biçiminin değiştiğini gösterir: örneğin yeni bir gözlemci, teleskop ya da çizim alışkanlığı. Bu, uzun leke serileri için standart bir tutarlılık denetimidir. Alttaki küçük işaretler ana gözlemcinin (en çok gözlem günü olan) kalıcı olarak değiştiği yılları gösterir (yeni gözlemci ertesi yıl da ana gözlemci); adları görmek için üzerine gelin. Kesikli çizgi: gözlem çizelgelerinden okunan değerler.

Nasıl hesaplandı?
  1. Veri: her gözlem günü için tek bir kayıt kullanılır. 2007’den beri elle girilmiş gözlem (aynı gün birden çok varsa ortalaması), daha öncesi için 1950–2007 gözlem çizelgelerinden bir görüntü modeliyle okunan ve kullanılabilir olarak işaretlenen çizelge. Okunamayan çizelgeler hiç kullanılmaz.
  2. f/g: bir ayın (ya da yılın) gözlem günlerindeki leke sayıları toplamı Σf, grup sayıları toplamı Σg’ye bölünür. Grupsuz günler kullanılmaz. Günlük f/g değerlerinin ortalaması yerine toplamların oranı alınır; böylece tek gruplu günler fazla ağırlık kazanmaz.
  3. Düzgünleştirme: aylık değerlere 13 aylık SIDC ortalaması; 13 aydan biri bile eksikse değer üretilmez.
  4. Ana gözlemci: o yıl en çok gözlem günü olan gözlemci (elle girilmiş gözlemler ve çizelgeler birlikte). Yalnızca yeni ana gözlemcinin ertesi yıl da ana gözlemci olduğu kalıcı değişimler işaretlenir.

Tüm seri: 1950’den bu yana aylık ortalama R · SILSO ile karşılaştırma ve k faktörü · 1950–2007 kayıtları ve çevrim modeli